Yoshio Sugino werd geboren op 12 december 1904 in een boerenfamilie in het dorpje Naruto-machi in de provincie Chiba. In 1918 werd hij leerling aan het departement van handel en nijverheid van de Keio-universiteit. Hier begon hij met de studie van verschillende martiale kunsten, waaronder judo en kendo. ondanks zijn geringe lengte en omvang (159 cm lang en slechts 56 kilo zwaar) werd vooral judo zijn grote passie en Sugino werd een gevorderde leerling van de Kodokan, het centrale judo-hoofdkwartier van Jigoro Kano. Na afloop van zijn studie werkte Sugino een jaar lang als bankklerk in Taipei, op het door de Japanners bezette Taiwan. Daarna hield hij het kantoorbestaan voor gezien.

Op 15 september 1927 opende Sugino zijn eigen dojo in Kawasaki. Deze dojo bestaat nog steeds en wordt nu geleid door één van zijn zoons. Behalve als professioneel leraar in de martiale kunsten, zowel aan deze dojo als aan verschillende scholen, verdiende Sugino tot 1950 zijn brood met het verbinden en rechtzetten van gebroken en ontwrichte beenderen.

Hoewel Sugino aanvankelijk in de eerste plaats judoleraar was begon hij gedesillusioneerd te raken in judo als moderne sport en geïnteresseerd te raken in de klassieke bugei. Vanaf 1928 studeerde hij ook Yoshin koryu jiu-jiutsu, een stijl uit de Edo-periode. Na het behalen van zijn vierde dan judo trad Sugino op aandringen van Kano zelf toe tot het klassieke budo (kobudo)-programma van de Kodokan. Kano was van mening dat zijn judoka ook de klassieke vechtkunsten dienden te bestuderen. Op zijn verzoek zond de Katori-tempel vier leraren of shihan naar de Kodokan om daar één keer per week onderricht te geven aan gevorderde judoka zoals Sugino en Minoru Mochizuki, die later grondlegger werd van het Yoseikan aikibudo. Op de terugweg deden de shihan ook de Sugino-dojo aan. Eén van hen, Ichizo Shiina, werd Sugino’s leraar. Zij zouden later, in 1937 of 1938, nog samen een demonstratie van Katori voor de keizer verzorgen.

In 1932 werd Sugino ook nog eens een leerling van aikido-grondlegger Morihei Ueshiba in diens ‘hel-dojo’. Drie jaar later kreeg Sugino van Ueshiba een leraarsbevoegdheid in aikido. Na de Japanse capitulatie in 1945 zou de Sugino-dojo ook dienen als een dojo van de Aikikai-organisatie.

Vanaf 1937 onderwees Sugino judo en Katori (soms in de vorm van naginatales voor meisjes) aan verschillende scholen en inrichtingen in Chiba. Zo werd hij in 1939 judoleraar aan zijn oude Keio-universiteit. Tijdens de oorlog mocht Sugino doortrainen, want hij hoefde niet in actieve dienst, maar diende als hulpsoldaat bij de bevoorradingstroepen. De geallieerde bombardementen legden uiteindelijk ook de training in zijn dojo plat. Het laatste jaar van de oorlog bracht Sugino door in Fukushima op het platteland. Tot grote irritatie van zijn medevluchtelingen was hij hierheen in een overvolle trein gereisd met zijn armen vol naginata en yari, die hij wilde redden voor de geallieerde bommen.

Na de oorlog hervatte Sugino zijn bestaan in de Kawasaki-dojo. Zijn reputatie maakte dat Akira Kurosawa hem in 1953-1954 inhuurde om bij het maken van zijn film Seven Samurai de acteurs te oefenen in de wapenkunst en te helpen de vechtscène’s te choreograferen. Sugino werkte later ook mee aan Kurosawa’s Hidden Fortress en Yojimbo, aan Hiroshi Inagaki’s Miyamoto Musashi, en aan andere film- en televisiedrama’s.

In de jaren tachtig liet Sugino als eerste Katori-leraar niet-Japanse leerlingen toe tot zijn dojo. Hij bezocht zelfs op hoge leeftijd zelf Europa om onderricht te geven in Frankrijk, Italië, België en Zwitserland. Zelf herinner ik mij hem uit 1990, toen ik met mijn toenmalige leraar Erik Louw en trainingspartners als Jan Feller en Gerry Groenemeyer (die nu Katori-onderricht geeft in Denemarken) naar Italië en België ging om les van hem en van Hatakeyama Sensei te krijgen. Hoewel al 85 jaar oud stond Sugino nog steeds kaarsrecht op de mat, en corrigeerde hij op zijn beleefde manier de meest minutieuze details in het wapengebruik van zowel beginnende als vergevorderde leerlingen. De herinnering aan zijn persoonlijke uitstraling blijft een belangrijke inspiratiebron voor het voortzetten van de traditie waarin hij wortelde.

Sugino O-Sensei stierf op 13 juni 1998.

Stephen Snelders

Bronnen

• mondelinge mededelingen
• Tsukaza Matsuzaki, ‘The Last Swordsman: Yoshio Sugino’, Aikido Journal24 (1997), nrs. 1-4
• Stanley A. Pranin, ‘Yoshio Sugino’, in: Aikido Masters: Prewar Students of Morihei Ueshiba (Tokyo: Aiki News, 1993), 199-211

Links

Meer foto’s van Sugino sensei
Training bij Sugino sensei
Aikido Journal – Uitgebreid artikel over Yoshio Sugino

vrijdag 23 december
zondag 25 december
zondag 1 januari

In verband met het EK Badminton in de Sporthallen zal er ook geen training zijn op:

woensdag 15 februari 2012,
vrijdag 17 februari 2012 en
zondag 19 februari 2012.

Trainingstijden

Woensdag: 20:00 – 21:30

Vrijdag: 19:30 – 21:00

Zondag: 14:00 – 16:00

Adres

Sporthallen ZuidBurgerweeshuispad 54
1076 EP Amsterdam

Belangrijke gebeurtenissen vind je terug op de dojokalender.

Contact

Informatie: Patricia Piolon, e-mail: info@katsujinken.nl.
Leraar: Stephen Snelders, menkyo mokuroku (5e dan), tel: 020-6768805

Interesse?

Katsujinken biedt geen proeflessen, maar je bent van harte welkom om een of twee keer te komen meekijken voor je beslist.

Contributie

Ledencontributie per maand: €25.00

(Bij voorkeur per automatische overboeking) overmaken naar rekening:
44.71.44.189 (ABN-AMRO)
t.n.v. Vereniging Katsujinken, Amsterdam

Uitgangspunten

In de Katsujinken dojo wordt getraind volgens de principes vastgelegd door Sugino Sensei in het handboek Budo Kyo Han, aangevuld met de mondelinge instructies van hemzelf en zijn assistenten.

In tegenstelling tot het exclusiviteitsprincipe van sommige kobudo-scholen, staat het de leden principieel vrij om te trainen in andere stijlen en scholen. Het doel van Katsujinken dojo is om de leden te helpen principes en technieken van de zwaardvechtkunst te onderzoeken en zichzelf te verbeteren.

Dit uitgangspunt wordt gedeeld met een aantal andere dojo’s – zie onze verklaring.

Kenjutsu betekent letterlijk de ‘zwaardvechtkunde’ of de technieken van het zwaard. Er wordt wel eens een onderscheid gemaakt tussen de koryū, de traditionele scholen die tussen de 15e en de 19e eeuw zijn ontstaan, en de moderne scholen van daarna. De traditionele scholen waren bugei, martiale kunsten waarin zelfverweer en zelfbescherming voorop stonden. Kenmerkend voor de meeste bugei is dat zij zich niet beperken tot het beoefenen van één wapen. Om zich succesvol te kunnen verdedigen moet een samurai all-round zijn, meerdere wapens kunnen beheersen en zich ook ongewapend kunnen verdedigen. Zo zien we in de Katori Shinto Ryū, die omstreeks het midden van de 15e eeuw ontstaan is, dat er een breed scala aan disciplines beoefend wordt: er wordt niet alleen met het lange en het korte zwaard van de samurai getraind, maar ook met de naginata (hellebaard), de bo (lange stok), de yari(speer) en de shuriken (het werpmes). Verder maken ongewapende zelfverdedigingstechnieken (yawara of ju-jutsu) deel uit van het lesprogramma. De term kenjutsu is dus in zekere zin misleidend: beter kan gesproken worden van Katori Shinto Ryū bujutsu (martiale kunde).

De centrale plaats die de krijgskunsten innemen betekent ook dat de technieken die beoefend worden niet zijn aangepast aan de vereisten van een sportcompetitie. Alle technieken hebben als doel de tegenstander buiten gevecht te stellen, hetzij door het toebengen van dodelijke verwondingen, hetzij door beheersing en ontwapening. De manier van trainen is hierop toegespitst: alle technieken worden geoefend door middel van kata, vaste oefenvormen die erop gericht zijn de student in de loop der jaren volkomen beheersing van het eigen wapen, het eigen lichaam en de eigen geest, juiste intuïtieve reacties en gevoeligheid voor de acties en de wapens van de tegenstander bij te brengen. Dit is uiteraard een zeer langzaam en moeizaam proces, waarin niet alleen het wapen een verlengstuk van het lichaam moet worden, maar ook de ‘normale’ dagelijkse reacties afgeleerd moeten worden om een toestand van volkomen alertheid, ontspanning, en gereedheid tot handelen te scheppen.

Met metalen wapens (het scherpe zwaard, de shuriken) wordt alleen getraind in solo-oefeningen zoals het iai-jutsu, het bliksemsnel trekken en toeslaan met het zwaard. Voor training tussen twee personen zou dit te gevaarlijk zijn. De studenten trainen met elkaar zonder bescherming, maar met nog redelijk zware houten wapens. Zo kan op het scherp van de snede geoefend worden terwijl toch een veiligheidsmarge is ingebouwd; het raken van een slagader bij een gebrekkige wering heeft zo bijvoorbeeld geen fatale gevolgen.

Het martiale karakter van het kenjutsu uit zich ook in de traditionele Japanse omgangsvormen en etiquette die binnen de dojo, de plaats van training, worden gehanteerd. Door die omgangsvormen te handhaven wordt van leraren en studenten onderling respect en beleefdheid vereist. Alleen op die basis kunnen potentieel gevaarlijke krijgstechnieken, die soms vereisen dat men zich blootstelt aan de aanval van de ander, op een veilige en correcte manier worden beoefend.

AANSTAANDE VRIJDAG (5 AUG) IS ER GEEN TRAINING.

Het rooster voor augustus is als volgt:

We would like to invite you to practice Katori Shinto Ryu with us in Amsterdam during our summer school on September 8/9/10.

Training will be from 10:00 until 12:00 and from 13:30 until 16:30 each day.

Costs will be €25 for each day or €60 for the full stretch.

Training will be at our dojo:
Sporthallen Zuid
Burgerweeshuispad 54
Amsterdam

For logistical reasons it would be cool if you could reply to info@katsujinken.nl if you plan on coming.

Kind regards & hope to see you then,
– Stephen Snelders